Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Amsterdam Actueel Nieuws Van maatjes naar vriendinnen
24 november 2016 |

Van maatjes naar vriendinnen

Als ik bij haar thuis langskom zie ik mevrouw Parreren (88) met Nadia (47) zitten alsof ze elkaar al jaren kennen. Sinds april dit jaar zijn ze gekoppeld in het maatjesproject ´Samen in Amsterdam´ van het Rode Kruis Amsterdam. Waarom hebben ze zich aangemeld en hoe ervaren ze het?
- door Weera Koopman​

Mevrouw Parreren en Nadia
Mevrouw Parreren (88) is opgegroeid in Amsterdam-West en woont nu al een tijd in het Centrum. Nadia woont al 25 jaar in Amsterdam, maar is opgegroeid in Italië. Beiden vinden het heel leuk om musea te bezichtigen en op het terras te zitten, maar “Nadia is avontuurlijker dan ik!”. Mevrouw Parreren is volgens Nadia heel direct en gezellig. Ze heeft een bepaald soort humor waar Nadia van houdt. Mevrouw Parreren: “Er is maar één Nadia; ze heeft iets origineels en iets heel sterks. Ze is positief, terwijl ik weet dat ze ook haar moeilijkheden heeft gehad”.

 
‘Samen in Amsterdam’
Mevrouw Parreren heeft door omstandigheden plots het contact verloren met haar familie en ze stond daar, op haar leeftijd, verschrikt van te kijken. Ze voelde zich alleen en eenzaam. De huisarts van mevrouw Parreren heeft mevrouw aangeraden om zich aan te melden voor ‘Samen in Amsterdam’ en snel daarna kwam Nadia over de vloer. Nadia dacht er al langer aan om vrijwilligerswerk te doen en toen ze op Facebook een bericht over ‘Samen in Amsterdam’​ zag meldde ze zich gelijk aan. Ze is er enthousiast over, mede omdat ze graag zou zien dat iemand in Italië aandacht aan haar eigen bejaarde moeder zou geven.

 
Gelijk een klik
Nadia: “Er was gelijk een klik. We bespraken wat we graag wilden gaan doen en zaten echt op één lijn”. Nadia en mevrouw Parreren hebben de hele zomer verschillende musea bezocht, gewinkeld en geluncht in het Vondelpark – “met een glaasje wijn!”. Nadia: “Ik heb niet veel vriendinnen die hetzelfde leuk vinden als ik. Ik ken heel veel jonge mensen, maar geen oudere mensen die belangstellingen hebben zoals musea bezichtigen en meer te weten komen over de Amsterdamse geschiedenis. Voor mij gaan ook deuren open, even iets anders”. Op de planning staat nog om in Zandvoort een visje te gaan eten en om een opera te bezoeken. En “vooral elkaar blijven zien!”.

 
Vriendinnen
Het gemis van haar familie is niet te vervangen, maar sinds Nadia er is voelt mevrouw Parreren zich niet meer zo alleen: “Als je bij de een makkelijker komt, durf je bij de ander ook meer. Ik was in een toestand geraakt die zo ontmoedigend was dat niemand meer iets van me te horen kreeg. Nu kom je weer op gang. Het  is heel fijn als er iemand gewoon belangstelling voor je heeft en een beetje meedenkt. Ik beleef haar als een vriendin”. Nadia is het hiermee eens: “We hebben nu op zo’n manier contact dat ik kan zeggen: we zijn vriendinnen. Mevrouw Parreren weet dat als ze iets heeft om over te praten ik er voor haar ben”. 

 
Tips voor andere maatjes
Mevrouw Parreren benadrukt dat het belangrijk is om als maatje begrip en inlevingsvermogen te hebben. Nadia vindt flexibiliteit handig. Ze hebben namelijk meerdere spontane acties. Nadia: “Ik leef bij de dag. Als iets gepland staat kan het vaak heel anders gaan”. Samen concluderen ze dat dit maatjesproject vooral heel leuk is om te doen! 

 

Artikel delen?